3 najciekawsze społecznie pytania do Europejczyka i Afrykańczyka

1. Ile masz rodziców?

Afrykańskie dziecko dorastające w tradycyjnym wiejskim otoczeniu jest postrzegane jako córka lub syn całej lokalnej społeczności. Pojęcie „rodziny” wykracza poza więzi krwi i może rozciągać się na każdego innego dorosłego, który należy do wspólnoty. Afrykańskie dziecko będzie miało więc liczne „matki” i wielu „ojców”. Każda z tych osób uczestniczy w wychowywaniu małego Afrykańczyka, obserwuje jego rozwój, dając życiowe rady i interweniując, gdy dzieje się coś niedobrego. Jest to bardzo wydajny system, który gwarantuje, że dziecko nie zostanie bez opieki, gdy rodziców zabraknie z jakichś losowych powodów. Dzięki kontaktom z wieloma dorosłymi i wyjściu poza świat tylko jednej rodziny dzieci otrzymują też niesamowitą różnorodność wzorców życiowych, stykają się z całym bogactwem charakterów i osobowości, co przyda się w ich dorosłym życiu.

2. Ile masz żon?

Współczesna kultura zachodnia oczywiście ma coraz większy wpływ także na społeczności afrykańskie. Pod wpływem ruchów feministycznych powoli kwestionowane są ograniczenia, którym podlegają kobiety żyjące w konserwatywnych społecznościach, obsadzone wyłącznie w tradycyjnych rolach. Debata publiczna toczy się także wokół poligamii, tradycyjnie praktykowanej i akceptowanej w Południowej Afryce. Wielożeństwo było tam od zawsze świadectwem materialnego dobrobytu i życiowego sukcesu, ale miało też swój wymiar duchowy. Było to oddanie czci przodkom i koronowało ich wielowiekowe wysiłki w walce o przetrwanie w trudnych warunkach afrykańskich. O tym, jak ważna i aktualna jest ta kwestia świadczyć może przykład Jakuba Zumy, obecnego prezydenta RPA, który ma 3 żony oraz 21 dzieci.

3. Jak długo możesz być chłopcem lub dziewczynką?

Wiele afrykańskich społeczności podtrzymuje do dziś zwyczaj inicjacji młodych mężczyzn i kobiet, zwany przez socjologów i psychologów rytuałem przejścia. Tymczasem nasza kultura w zasadzie straciła tę zdolność. Psychologowie uważają, że przyczyniło się do powstania całych pokoleń wiecznych chłopców i wiecznych dziewczynek, czyli ludzi schwytanych w pułapkę i pozbawionych wyraźnego kierunku w życiu. Brakuje nam starszyzny, której odwiecznym zadaniem było inicjowanie, a więc „rozpoczynanie”, „rozpędzanie” młodych ludzi. Być może właśnie w Afryce możemy znowu nauczyć się, jak to się robi.

Polecamy obszerniejszy tekst o społecznych tradycjach afrykańskich:
http://suite101.com/article/the-traditions-of-africa-a125230
Źródła: wikipedia, suite101.com